बिनोद खड्का

चाँगुनारायण , भक्तपुर

आमा
सम्झिरहेको थिए मैले
त्यो न्यानो भान्सा
बा ले बजारबाट लेराईदिएको
त्यो टललल टल्किने चरेसको थाल
र त्यसैमा तिमीले पस्किदिने
मायाका सेता चोईलीहरू
जब म तरिरहेको थिए
चार दिनको रित्तो पेटको भरिया बनेर
पानामाको बोर्डर
भोगे मैले त्यही
कस्ता हुँदा रहेछन
भोका सपनाका काराभानहरू ।

आमा
सम्झिरहेको थिए मैले
आफनै घरको फराकिलो आँगन
जब म तरिरहेको थिए
डेरियन ग्यापका साँघुरा झाडीहरू
बुझे मैले त्यही
मेरा बा का निधारका कुलेसाहरूबाट झर्ने
पसिनाका मूल्यहरू
र भिजेका हाम्रा खेतबारीहरू अझ धेरै बुझे

उनले कहिल्यै नफोडेका
मृगतृष्णाका रूखा पाखाहरू ।

झरिरहेको छु म यतिखेर
जीवनका गहिरा सकसहरू
घनाजंगलको पिँधमा
थाहै हँुदैन मलाई
खोई कताबाट निक्लिन्छ
अनि कता गएर डुब्छ
मैले आफनै आँगनीमा छोप्ने गरेको घाम
आफ्नै बार्दलीमा संगाल्ने गरेको जून ।

आमा
लडिरहेको छँु म यतिखेर, एउटा युद्ध
जीवन र मृत्युको दोसाँधमा
जितौला यो युद्ध वा हारौला, थाहा छैन मलाई
तर थाहा छ मलाई, पराजित हुनेछ पक्कै, मेरो मृगतृष्णा ।

आमा
उपस्थित गराईएको छँु म यतिखेर, पश्चातापको कचहरीमा
सुरू गरेकै हुँ मैले
मृगतृष्णाको एउटा लामो यात्रा
पहिल्याउन खोजेकै हुँ
कानुनले कहिल्यै नदेखेको “तल्लो बाटो”
बिर्सेकै हुँ आफ्ना पितापुर्खाले आर्जेको
आफ्नै परिश्रमको स्वर्ग
आफ्नो देशको माटो ।